Van hoofd naar buik
Ik werd een streber die gezien en erkend wilde worden. Ik leefde veel vanuit en met mijn hoofd. Op mijn 27ste richtte ik samen met een vriendin een internet reclamebureau op. Een succesvol bureau met allure, potentie en na 5 jaar met miljoenenwaarde. Op mijn 32ste ben ik op een zeer pijnlijke manier uit het bedrijf gestapt. Mijn wereld stortte in, maar niet zeuren en weer doorgaan. Ik koos voor het moederschap en kreeg een managerfunctie bij een Internet Billing Company in Amsterdam. Twee jaar later verhuisde ik hoogzwanger met man en dochter van de stad naar de polder. De rollen van moeder, echtgenote en carrièrevrouw heb ik 6 jaar met goed gevolg kunnen combineren.
Op mijn 38ste kwam het keerpunt. De ervaringen en diverse rollen vroegen hun tol. De kinderen gaven mij glashelder terug wat ik aan het leven gaf. Wanneer ik stuiterde, stuiterden ze mee, wanneer ik opgewekt was, waren zij opgewekt. En omgekeerd gold hetzelfde. Juist door de kinderen kon ik niet om mijn gevoelens heen. Ik werd me voor het eerst bewust dat ik als kind geen leuke jeugd had gehad. De gevoelens van buitengesloten zijn, er niet bij horen en alleen zijn schreeuwden om gehoord te worden. Erkennen en accepteren dat het niet goed met me ging, was zeer heftig. Mijn relativisme, lef en zelfspot die me jaren overeind hadden gehouden, lieten het nu afweten. Ik kwam erachter dat ik een zeer interessant leven lijdde en niet leidde. Ik had mezelf jarenlang voor de gek gehouden. Eenzelfde woord, echter met een andere lading.